« Uw vader was ziek, maar volgens de notariële gegevens was hij op dat moment volledig handelingsbekwaam. »
Mijn vader werd stil.
De rechter vervolgde:
« En hij heeft in deze verklaring heel duidelijk vastgelegd wie eigenaar was van de boerderij. »
Mijn hart begon sneller te kloppen.
Ik keek naar het document.
« Wie? »
De rechter keek rechtstreeks naar mij.
« U. »
De zaal werd doodstil.
Mijn moeder liet de parelketting uit haar vingers glijden.
« Dat kan niet, » fluisterde ze.
Rechter Van Dijk las een passage voor.
« Hierbij verklaar ik dat mijn kleindochter Evelien De Vries vanaf heden de enige rechthebbende is op het erf en de bijbehorende grond, inclusief alle gebouwen, zolang zij de vaste lasten en het onderhoud blijft dragen. »
Ik voelde mijn ademhaling veranderen.
Ik keek naar mijn vader.
« Waarom wist ik dit niet? »
Hij antwoordde niet.
De rechter bladerde verder.
« Er staat nog iets. »
Mijn vader schudde zijn hoofd.
« Dat is niet relevant. »
« Dat bepaal ik, meneer De Vries. »
Hij keek opnieuw naar het papier.
« Uw vader verklaarde bovendien dat hij deze eigendom bewust buiten de nalatenschap van zijn zoon wilde houden. »
Mijn moeder hapte naar adem.
Mijn vader werd rood.
« Dat was zijn keuze. »
« Inderdaad…………….