Heeft je vader iets uit die tas gehaald?’ herhaalde mijn moeder.
Ik voelde de envelop tegen mijn rug drukken, verborgen onder mijn sweater. Mijn hart bonsde zo hard dat ik bang was dat ze het zou horen.
‘Ik… ik weet het niet,’ antwoordde ik. ‘Alles ging zo snel.’
Mijn moeder keek me enkele seconden onderzoekend aan.
Toen pakte ze de reistas op.
‘Kom. We moeten naar het ziekenhuis.’
Tijdens de rit zei ze bijna niets. Ze hield het stuur met beide handen vast en staarde naar de weg. Af en toe veegde ze met haar mouw over haar wangen.
Ik wilde haar vertellen wat er was gebeurd. Ik wilde de envelop uit mijn kleding halen en vragen waarom mijn vader zo bang was dat zij hem zou vinden.
Maar zijn laatste woorden bleven door mijn hoofd spoken.
Verberg dit voor je moeder.
Waarom zou een man die mogelijk voor zijn leven vocht, zich op dat moment zorgen maken over een envelop?
En waarom had hij die verstopt in een broek die mijn moeder zelf voor hem had ingepakt?
Toen we bij het ziekenhuis aankwamen, werd mijn vader meteen naar de afdeling spoedeisende hulp gebracht. De artsen vermoedden een ernstige hartritmestoornis en wilden hem nauwlettend onderzoeken.
Mijn moeder liep zenuwachtig door de gang.
‘Ik had niet zo tegen hem moeten praten,’ fluisterde ze. ‘Ik had hem gewoon moeten laten eten.’
Ik pakte haar hand……………….